In de wittedoos

#slowselfie

In de Witte Doos hangen een paar grote zelfportretten. Zogenaamde #slowselfies. Ze zijn gemaakt voor het project 'Narcist in narcistische tijden' waarin onderzocht wordt wat het zelfbeeld doet met de persoonlijkheid. Als we onszelf regelmatig vastleggen in een zelfportret heeft dat dan invloed op de geest? Het beeld dat we van onszelf hebben is anders dan andere dat van ons hebben. Dat kan radicaal verschillen. De selfie lijkt te objectiveren, veel verschillende gezichtsuitdrukkingen lijken een (1) beeld te vormen, een reeks van vastgelegde momenten.

Het archeologisch vraagstuk

Prof. Dr. Willem Steeper zoekt in de krochten van het ogenschijnlijk digitale de sporen van een voorbije virtuele tijd. Een zelfgeschapen tijd in een overeenkomstig verleden. Met dit onderzoek hoopt Steeper een model te vinden om dit te kunnen projecteren op de huidige en wellicht toekomende tijd.

Door in een onbekend want onbestaand verleden archeologisch onderzoek te doen maakt hij zijn eigen verleden. Hij creëert met terugwerkende kracht een werkelijkheid en hoopt daarmee ook de mogelijkheid voor een andere toekomst bloot te leggen.

Verbindigsstuk gevonden

Tijdens de opgravingen vandaag hebben we een verbindingsstuk gevonden. Waarschijnlijk gaat het om een fossiele afdruk van een sieraad dat werd gebruikt om twee jaspanden met elkaar te verbinden. De knopen missen, maar de knoopsgaten zijn wel te onderscheiden. De sieraden werden vaak met drie onder elkaar geplaatst, soms scheelden zij in grootte.

Twee sieraden gevonden

Tijdens het onderzoek 'Omgekeerde archeologie' zijn twee kostbare sieraden gevonden. Het gaat om een afbeelding van een broche en een hanger. De herkomst is onbekend maar volgens deskundigen zijn de twee stukken, die waarschijnlijk bij elkaar horen, van onschatbare waarde. Het project dat kort geleden gestart is, heeft nu al haar vruchten afgeworpen. Het onderzoek wordt geleidt door Prof. Dr. Willem Steeper die met dit project een gat in de geschiedenis probeert te vullen dat niet werkelijk bestaat.

Onderzoeksopzet: praktijkruimte

Onderzoeksopzet in de praktijkruimte aan de Witte de Withstraat in Amsterdam de Baarsjes.

Het is een eenvoudige opzet om de structuur te doorgronden van houtskool op papier. Het onderzoek representeert de benadering van het object op zichzelf. De zwarte tekening staat voor de archeologische vondst, de glazen lens, de lichtbak en de camera vormen de instrumenten, het videobeeld op monitor (previewmonitor en presentatiemonitor in de etalage) en de prints werken ondersteunend en de tekening is de interpretatie van de uitkomsten van het onderzoek.

Theoretisch model: omgekeerde archeologie

In het boek ‘De achterkant van het denken’ vormt Dr. Willem Steeper een theoretisch model dat uitgaat van Omgekeerde archeologie. Hij onderzoekt in de productieprocessen uit het verleden het bewustzijn van de maker en vernietiger van het huidige erfgoed.

Heeft de producent nagedacht over het uiteenvallen van zijn product als het niet meer in gebruik is? En heeft de vernietiger, de demonteur nagedacht over de toekomst van alle uiteengevallen onderdelen?

Onderzoek naar het ideale been: BEEN I

Al jaren ben ik op zoek naar het ideale been: Been I. Het been der benen. Maar het been laat zich niet makkelijk vangen. Been I heeft een eigen wil en is tamelijk koppig. Het bepaalt zelf wanneer het derdebeens is; het kan makkelijk aansluiting vinden. Maar het is ook kieskeurig. Niet iedereen is geschikt om derdebeens te zijn.

Het been is geslachtsloos of beter gezegd, het vormt zich naar zijn drager. Dan draagt het een pantalon, een andere keer panties, ook wel zwaar behaard alswel glad geschoren. Met bevallige voet of harige tenen.

Pagina's